Agnieszka Puławska

Za rok kończę Psychologię na Uniwersytecie Warszawskim na specjalizacji ”Wspieranie Rozwoju Osobowości”. W chwili obecnej, obok udziału w projekcie Stop-Klatki, jestem również lektorką języka angielskiego biznesu, trenerką praw człowieka w Amnesty International oraz uczestniczką Szkoły Animatorek Teatru Obrzędowego.

Wybierając projekt Emo-link, kierowałam się poczuciem dużego wyzwania. Praca z uchodźcami, poza Warszawą, w zupełnie nowym, nieznanym mi otoczeniu, przyciągała mnie jak magnes. Jednocześnie pojawiały się obawy, nurtowały mnie pytania : Czy podołam zadaniu? Czy na pewno odpowiemy na potrzeby odbiorców?

Wraz z zakończeniem projektu mogę powiedzieć jedno – czuję, że stworzyłyśmy coś wspaniałego. Zadowolenie, zainteresowanie tematem i zapał dzieci pozostawiły poczucie dużej satysfakcji. Mam ochotę pójść dalej z tym, co stworzyłyśmy – ulepszać, modelować, dopasowywać do innych realiów. Przekonałam się bowiem, że drama nie pozostawia obojętnym i umiejętnie wykorzystana może wpływać na zastałą rzeczywistość.

Katarzyna Wąsowicz

Na co dzień pracuję z dziećmi rozwijającymi się nietypowo (głównie spektrum autyzmu). Moje motto brzmi: "Ogranicza nas tylko nasza wyobraźnia". Prywatnie – jestem przyjaciółką, partnerką, pasjonatką.

Dlaczego projekt Emo-link? A dlaczego nie?

Co dał mi udział w projekcie? Przeciążenie poczty , świadomość własnego ciała i tego, jak silnym może być ono narzędziem w pracy nad sobą od strony fizycznej i psychicznej. Poza tym zyskałam mnóstwo kontaktów.

Agata Włodarczyk

Na co dzień jestem pedagożką w Klubie Młodzieżowym na Pradze Północ, a od święta aktorką, instruktorką kuglarstwa, animatorką imprez dla dzieci, pasjonatką dwóch kółek, wspinaczki i grotołażenia.

Dlaczego projekt Emo-link? Z ciekawości, ciągłej i niezaspokojonej potrzeby uczenia się oraz z głodu doświadczeń teatralnych.

Co dał mi nasz projekt? Doświadczenie pracy w nowym zespole, trochę umiejętności dramowych i jeszcze większą potrzebę uczenia się.

Agata Brzozowicz

Jestem absolwentką kulturoznawstwa w Trinity College w Dublinie. Interesuję się tym, co jest w mniejszości.

Od początku mojego uczestnictwa w DAWie wiedziałam, że chcę realizować projekt związany z wielokulturowością, chciałam tez wyjechać z projektem do jednej z podwarszawskich wsi, żeby jeszcze bardziej doświadczyć wymiany międzykulturowej. Oba cele zrealizowałam w Emolinku. Obecnie prowadzę dla dzieci zajęcia językowe oparte na interaktywnych metodach nauczania m.in. dramą oraz warsztaty edukacyjne dla rodziców i dzieci. Od roku realizuję projekty skierowane do grup dyskryminowanych społecznie jako członkini stowarzyszenia Gender.

Jestem bardzo zadowolona z rezultatów naszych działań w szkole. Mam poczucie, że otworzyłyśmy w niej okno na świat. Na razie jedno, ale powoli otworzy się ich więcej. Świat pełen różnorodności i możliwości. Świat pełen emocji i nowych wrażeń. Świat pobudzający w ludziach ciekawość siebie nawzajem oraz dający przestrzeń i odwagę do działania.

Emilia Łyczba

Jestem studentką psychologii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. W DAW zetknęłam się po raz pierwszy z dramą stosowaną jako narzędziem edukacyjnym, integracyjnym i ogólnie jako techniką pracy z grupą. Efekty, jakich doświadczyłam na sobie, przerosły moje oczekiwania i od tego momentu zaczęłam rozwijać swoją wiedzę i umiejętności w zakresie dramy. Zgłosiłam się do projektu, bo chciałam doświadczyć działania wśród społeczności – nie tylko zapoczątkować zmianę, ale i obserwować jej rozwój.

Ogromną satysfakcję przyniosła mi praca z dziećmi w Emolinku, obserwowałam bowiem od początku ich wzrastające wiedzę oraz wrażliwość w kwestii uchodźstwa – i dotarło do mnie, że działanie społeczne może przynieść widzialne rezultaty. Dotąd szczególnie bliskie były mi kwestie z zakresu dyskryminacji głównie ze względu na płeć i orientację seksualną, zaś biorąc udział w projekcie pierwszy raz spotkałam się z tematyką wielokulturowości. Efekty naszej współpracy wpłynęły nie tylko na dzieci w Emolinku, ale także i na mnie – pozwoliły mi uwierzyć, że mogę uczestniczyć w zmianie postaw u innych i pozbywaniu się ograniczeń swojej własnej percepcji.