dr Krzysztof Ostaszewski

Jest pedagogiem, adiunktem w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, kierownikiem Pracowni Profilaktyki Młodzieżowej „Pro-M“ w Zakładzie Psychologii i Promocji Zdrowia Psychicznego. Jest autorem lub współautorem ponad pięćdziesięciu artykułów i publikacji poruszających zagadnienia profilaktyki, ewaluacji programów profilaktycznych. Jest też członkiem kolegium redakcyjnego miesięcznika „Remedium“ poświęconego zagadnieniom profilaktyki i promocji zdrowia, ekspertem Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, stypendystą Fogarty International Substance Abuse Research Training Program realizowanym we współpracy z Uniwersytetem Michigan (USA).

Wykład: "Drama i pozytywna profilaktyka"

Pozytywna profilaktyka to rozwijanie mocnych stron i zasobów, dzięki którym młody człowiek staje się bardziej odporny na działanie czynników ryzyka, a co za tym idzie bardziej przygotowany do życia w świecie realnych zagrożeń. Badania i doświadczenia dotyczące pozytywnej profilaktyki pozwoliły wyróżnić kilkanaście kluczowych aspektów pozytywnego rozwoju dzieci i młodzieży. Do nich należą między innymi rozwijanie kompetencji społecznych, poznawczych i emocjonalnych, wzmacnianie norm i zachowań prospołecznych, wiary w swoje możliwości i w przyszłość, wspieranie więzi z rodziną, ze szkołą i społecznością lokalną, kształtowanie psychologicznej odporności (ang. resilience) oraz działanie na rzecz rozwoju duchowego. Z tym nowym nurtem myślenia o profilaktyce związana jest ewolucja i zmiana metod pracy. Nieskuteczne wykłady i pogadanki zastępowane są metodami interaktywnymi, które angażują nie tylko myśli, ale również postawy, emocje i działanie młodych ludzi. Doskonałym przykładem takiej metody jest drama. Łączy ona świat teatru i edukacji tworząc bardzo interesującą kompozycję ruchu, twórczego działania, pracy warsztatowej, wymiany doświadczeń w grupie rówieśniczej. Grupy młodzieży uczestniczące w projektach realizowanych metodą dramy mają okazję wejść w role różnych postaci (np. ofiary i agresora, dziecka i rodzica, kierownika i podwładnego, pacjenta i lekarza). Identyfikacja z odgrywanymi postaciami pozwala poznać je niejako od wewnątrz, a przez to pozwala młodym uczestnikom projektów dramowych lepiej rozumieć innych ludzi oraz świat, w którym żyją.